The Paradise Review – పరచిన వండని పచ్చి మాంసం బిర్యానీ

“ది ప్యారడైజ్” (The Paradise) బదులు సమ్మక్క సారక్క పేరు పెట్టి ఇంకొద్దిగా షికారిల ప్రజల కష్టాలను కథను ఇంకొంచం ఎక్కువ
ఉండగలిగే వెర్షన్ తో పాటు ఇంకో ఒకటి ఉంది: తెలంగాణలో భూస్వాముల అణచివేత, గ్రామీణ ప్రతిఘటన అనే వాస్తవ చరిత్రలో పాతుకుపోయిన తల్లీకొడుకుల కథ. కానీ దర్శకుడు శ్రీకాంత్ ఓదెల ఆ కథను తీసుకుని, “పుష్ప” (PUSHPA), “కేజీఎఫ్” (KGF) నుంచి అరువు తెచ్చుకున్న పాన్-ఇండియా మసాలాలో చుట్టి, కడపలో జరిగిన కథను, ఆ షికారి ప్రజల కథను అనగా కడప సారాయి కథను, వాళ్ళకి అన్యాయం చేసిన వాళ్ళకి నిలబడ్డా వ్యక్తి ఈ సినిమాలో ఆడుకునట్టు చూపించటం, అసలు అది జరగని ఇంకా సంబంధం లేని హైదరాబాద్ నగరంలోకి మార్చి, సగం ఉడికీ ఉడకని రూపంలో వడ్డించారు. సామగ్రి బాగున్నా, తెరపై కనిపించేది మా సమీక్షకుడు వాడిన మాటలోనే చెప్పాలంటే — పరచిన పచ్చి వండని మాంసం బిర్యానీ.

నగరంలోకి మారిన గ్రామీణ పోరాటం

అస్తిత్వం కోసం పోరాడే “సవారీ” అనే తిరుగుబాటుదారుడి చుట్టూ కథ తిరుగుతుంది. ఆర్. నారాయణమూర్తి సినిమాల్లో భూస్వాములపై సామాన్యులు తిరగబడి హక్కులు, సమానత్వం కోసం పోరాడే కథలు చూసిన వారికి ఇది తెలిసిన నేలే. నిజానికి ఇది చెప్పాల్సిన చరిత్రే. కానీ అది నల్గొండ, వరంగల్, కరీంనగర్ వంటి గ్రామీణ తెలంగాణకు చెందినది; మరియు సవారీ లు అని చెప్పిన నిజమైన షికారి ప్రజలది కడపలో కథను అక్కడ అవుతే,ఇక్కడ భూస్వాముల వేధింపులు, నక్సలైట్ ఉద్యమం 1960ల నుంచి 1990ల వరకు అక్కడే సాగాయి. “ది ప్యారడైజ్” (The Paradise) ఈ పోరాటాన్ని హైదరాబాద్ నగరంలోకి తీసుకొచ్చింది. హైదరాబాద్ 1980ల నాటికే అభివృద్ధి చెందిన రాజధాని నగరం, 1970లకు ముందే ఇతర రాష్ట్రాల నుంచి ప్రజలు వలస వచ్చిన నగరం. హైదరాబాద్ విలీనం, ఆంధ్రప్రదేశ్‌లో కలిసిన తర్వాత హక్కులు అందని ప్రాంతాలు గ్రామీణ ప్రాంతాలే తప్ప రాజధాని కాదన్నది మా సమీక్షకుడి అభిప్రాయం. అప్పట్లో నగరంలో నక్సలిజం కాదు, మాఫియా, రౌడీయిజం ప్రభావమే ఎక్కువ అని, సినిమా ఆ కథను చెప్పదని ఆయన భావన.

మోహన్ బాబు గారి ముందు నాని గారు తేలిపోయారు, మోహన్ బాబు గారిదే పై చేయి

నాని నటన రొటీన్‌గా, వెలవెలబోయినట్లుగా ఉంది; తెరపై ఉనికిలో, నటనలో మోహన్ బాబు ముందు ఆయన నిలవలేకపోయారు. ఆయన శరీరాకృతికి సరిపోని ఫైట్లు ఓవర్ ది టాప్‌గా ఉన్నాయి. అలాంటి ఫైట్లు ప్రభాస్ కూడా చేయలేరు, బ్రూస్ లీ కూడా చేయలేరనిపించేంత అసంబద్ధమైన ఫైట్లు, అసంబద్ధమైన సన్నివేశాలు. హీరోయిన్, విలన్ పాత్రలు ప్రేక్షకులకు గుర్తుండేలా లేవు; అవి లేకపోయినా సినిమాకు పెద్ద నష్టం లేదు. సోనాలి కులకర్ణి మాత్రమే తన పాత్రకు న్యాయం చేశారు; రాఘవ్ జుయల్ సహా మిగతావారంతా వృథా అయ్యారు. కీర్తి సురేష్ కూడా “డొరతీ” (Dorothy) లో లాగే ఇందులోనూ వృథా అయ్యారు. కొన్ని భావోద్వేగ సన్నివేశాల్లో ఒక కంట్లోంచి కన్నీరు కార్చే కుక్క (“మహానటి”ని సీన్ గుర్తుచేస్తూ), ప్రీ-క్లైమాక్స్‌లో చిన్నారిని కాపాడే సన్నివేశం భావోద్వేగం కంటే నవ్వు తెప్పించేలా ఉన్నాయి.

కాలాన్ని తప్పుగా చూపిన పీరియడ్ ఫిల్మ్

1980ల నేపథ్యానికి ఇంత ప్రాధాన్యం ఇచ్చిన సినిమాలో చారిత్రక వివరాలు పదేపదే తప్పాయి. చిత్రం 1983లో మొదలవుతుంది, అదే ఏడాది విడుదలైన చిరంజీవి “ఖైదీ” ప్రస్తావనతో. కానీ ప్రీ-క్లైమాక్స్ నాటికి 1985కు వచ్చేస్తుంది, “టాడా” చట్టాన్ని “టిడా” అని పలుకుతూ; ఆ చట్టం అప్పట్లో అమలైన తీరుకు ఇది సరిపోదని మా సమీక్షకుడి భావన. తెరపై చూపిన జైలు అమెరికన్ జైళ్లలా, ఖైదీల అమెరికన్ యూనిఫాంల ఉంది. కానీ 1990ల వరకు హైదరాబాద్ జైళ్లు బ్రిటిష్ కాలంలో నిర్మించి, తర్వాత నిజాంల కాలంలో మార్పులు చేసిన భవనాలే. 1985లో తెలుగుదేశం ప్రభుత్వం ఏర్పడిన నేపథ్యాన్ని, అలాగే తెలంగాణ మాజీ ముఖ్యమంత్రి ప్రస్తావనను ఉపయోగించడం చారిత్రక వివరాల కంటే పార్టీల మధ్య రాజకీయ ఉద్రిక్తతను రెచ్చగొట్టే ప్రచారంలా అనిపిస్తుంది. ఆర్ట్ విభాగం కృషి అభినందనీయం, ఇప్పటికీ ఉన్న యాకుత్ మహల్ థియేటర్‌ను బాగా ఉపయోగించుకున్నారు. కానీ 1980ల హైదరాబాద్‌ను జీవించి చూడకుండా, పరిశోధనతోనే చూపించినట్లు ఉండే దృక్పథం మిగతా ప్రతి ఫ్రేమ్‌లోనూ కనిపిస్తుంది.

అరువు తెచ్చుకున్న దర్పం

“పుష్ప” మాస్ హీరోయిజం, “కేజీఎఫ్” స్థాయి కావాలని ఈ సినిమా ఆశించింది; ఫలితంగా “ఎర్ర సైన్యం” సీక్వెల్‌ను పుష్ప, కేజీఎఫ్ స్టైల్‌లో చుట్టినట్టుంది. “పులిని చూసి నక్క వాత పెట్టుకున్నట్టు” అన్న సామెత గుర్తొస్తుంది. పాటలు కూడా అరువే: “ఆయా షేర్” పాట “ఎర్ర సైన్యం”లోని “దొరా ఎందిరో” పాటను పోలి ఉంది. సంగీతం చాలా బిగ్గరగా ఉండి, సన్నివేశాలను ముంచేస్తుంది; పాటల ప్లేస్‌మెంట్ కూడా సరిగా లేదు.

సాంకేతికంగా అసమానం

సినిమాటోగ్రఫీ సాధారణంగా ఉంది; కొన్ని సన్నివేశాల్లో వీఎఫ్ఎక్స్ బాగా లేదు. ఎడిటింగ్ అస్సలు బాగాలేదు; జాతీయ అవార్డు గ్రహీత ఎడిటింగ్ కంటే “కేజీఎఫ్” ఎడిటర్ ఎంతో మెరుగ్గా చేశారని మా సమీక్షకుడి భావన. సంగీతంలో ఇంకొంత జోరు కోసం దేవి శ్రీ ప్రసాద్ లాంటి వారిని తీసుకుని ఉంటే బాగుండేదని ఆయన అంటారు. దర్శకుడి గత చిత్రం “దసరా” కూడా ఎర్ర మందారం మూలంలో వెన్నెల (కీర్తి సురేష్ పాత్ర) కథే; పాన్-ఇండియా రంగు పులమడంతో అది మా సమీక్షకుడి దృష్టిలో సాధారణ స్థాయి చిత్రంగా మిగిలిపోయింది. “ది ప్యారడైజ్” అదే తప్పును పెద్ద స్థాయిలో పునరావృతం చేసింది. వాస్తవానికి ఇది తల్లీకొడుకుల కథ; సోనాలి కులకర్ణి (సమ్మక్క), నాని (సారక్క) పాత్రల ఆధారంగా “సమ్మక్క-సారక్క” అన్న పేరే సరిపోయేది. ఆ కథకు నల్గొండ, వరంగల్, కరీంనగర్ భూస్వాముల వేధింపుల సమస్యను హైదరాబాద్ ప్రజల హక్కులు, అస్తిత్వం సమస్యగా చూపి, పుష్ప-కేజీఎఫ్ మసాలా జోడించారు.

తీర్పు

చెప్పాల్సిన నిజమైన కథ ఉన్నా, “ది ప్యారడైజ్” (The Paradise) పెద్దదైన, అరువు తెచ్చుకున్న కథ వెంట పడింది. మిగిలింది బిగ్గరగా, అతిగా, చరిత్ర పట్ల నిర్లక్ష్యంగా, ఎక్కువ శ్రద్ధ అవసరమైన చోటే ఉడకని సినిమా.

డెక్కన్ భూమి రేటింగ్: 1/5